Wie een oorlog wenst kan er een beginnen of ‘veroorzaken’. Het heeft er alle schijn van dat de VS met steun van een aantal Europese landen zoals het Verenigd Koninkrijk, Duitsland en Frankrijk voor de tweede optie hebben gekozen: een oorlog veroorzaken, dus er een beginnen, zonder hem zelf te beginnen. Hoe doe je dat? Een uitleg over het ‘veiligheidsdilemma’.
De oorlog in Oekraïne sleept zich nu al vier jaar voort en het vijfde jaar is ingegaan. Het aantal doden, gewonden en blijvend invalide militairen en burgers is niet meer te bevatten, maar gesproken wordt dat het miljoen al ver is gepasseerd.
Over de oorzaken is op deze site al het nodig geschreven.
In het kort het officiële verhaal: Na het verdwijnen van de Sovjet-Unie konden de beide Duitslanden zich verenigen indien de Russen dat zouden toestaan en het bezette Oost-Duitsland (DDR) zouden verlaten. De Russen stelden hiervoor één belangrijke voorwaarde: de NAVO zou niet uitbreiden richting oosten. Van verschillende zijden, de VS, Verenigd Koninkrijk en Duitsland werd die toezegging gedaan. Ofschoon steeds ontkend, zijn er tal van documenten die deze toezegging van de Amerikanen, Britten en Duitsers bevestigen.
We weten inmiddels hoe het is gelopen. In de afgelopen decennia breidde de NAVO zich stap-voor-stap oostwaarts uit. Op de Veiligheidsconferentie in München in 2007 (onderstaande video) hield Ruslands president Poetin een inmiddels als historisch beschouwde toespraak waarin hij het gehoor van wereldleiders aan de toezeggingen herinnerde. Zijn toespraak werd grotendeels als niet relevant afgedaan.
Rusland heeft lang verbale signalen afgegeven dat zich grote zorgen maakt over het opschuiven van de NAVO richting Russische grens. Steeds weer werden de angsten van de Russen als onzin afgewezen: de NAVO was toch een vredelievende organisatie. Er was geen enkele reden om te denken dat de NAVO Rusland zouden willen aanvallen.
De Russische geschiedenis kent eerdere confrontaties met West-Europa. Napoleon probeerde met zijn veldtocht, vergezeld van legers uit 20 Europese landen waaronder Nederland, Moskou te bereiken. Hij faalde: “Hij had zijn leger weten uit te breiden tot zo’n 600.000 man. Het grootste leger uit de Europese geschiedenis dat voor minder dan de helft uit Fransen bestond. Er waren twintig nationaliteiten in te vinden, waaronder de Hollandse en elk leger sprak zijn eigen taal.”
NAZI-Duitsland zou hetzelfde doen, Rusland binnenvallen. Ondanks een eerder getekend niet-aanvalsverdrag tussen Sovjet-leider Stalin en Hitler dat bekend werd onder de naam Molotov-Ribbentroppact. De NAZI-operatie Barbarossa zou een slachting aanrichten onder de Russen. Totaal lieten in de Tweede Wereldoorlog 26 miljoen Russen het leven.
De verhoudingen tussen het Westen en Rusland zijn al vele decennia vertroebeld, om allerlei redenen. Denk alleen al aan de zeer bloedige Krimoorlog (1853-1856) tussen Rusland en landen als het Britse Rijk en Frankrijk.
Daarmee hebben we inmiddels de drie huidige op oorlog uit zijnde landen genoemd: Verenigd Koninkrijk, Frankrijk en Duitsland.
Nederland doet vrijwel met alle oorlogen mee. Ook in de Tweede Wereldoorlog zouden er vormen van samenwerking tussen de Nederlandse defensie en de militaire leiding van de NAZI’s zijn geweest.
Het heeft een aantal landen al bijna twee eeuwen gestoken dat het Russische Rijk, later de Sovjet Unie en nu de Russische Federatie zo groot is, in oppervlakte het grootste land van de wereld en met onmetelijk rijkdommen aan grondstoffen. Overigens is er zelden sprake van één enkele reden voor animositeit tussen landen en hun leiders. Er spelen meestal meerdere factoren mee in de spanningen tussen landen.
Je zou dus kunnen stellen dat de Oekraïne-oorlog een voortzetting is van alle voorgaande oorlogen tussen Rusland en het Westen, vooral West-Europa. Het zal dan ook niet verbazen dat de doelen van de huidige NAVO en een aantal grote Europese landen vrijwel dezelfde zijn als die van NAZI-Duitsland: het breken en onderling opdelen van Rusland en het in bezit nemen van de ‘broodmand’ van Europa: de uitgestrekte vruchtbare landbouwgronden in het midden en oosten van Oekraïne. Daarbij komt nog dat die gebieden ook nog rijk zijn aan grondstoffen.
“Iedereen die geen spijt heeft van het uiteenvallen van de Sovjet-Unie, heeft geen hart. Iedereen die het hersteld wil hebben, heeft geen hersens.”
President Poetin, 2005
Probleem is dat het Rusland van Poetin niet het Rusland van Joseph Stalin is. Geen agressie, geen ambities om het immense land nog groter te maken. De vaak deels geciteerde uitspraak van Poetin dat hij de val van de Sovjet Unie betreurde wordt in het Westen gebruikt om de Russische leider te beschuldigen het oude Sovjetrijk te willen herstellen, wat als onzinnig kan worden bestempeld.
Wat hij in 2005 in een televisietoespraak zei: “Iedereen die geen spijt heeft van het uiteenvallen van de Sovjet-Unie, heeft geen hart. Iedereen die het hersteld wil hebben, heeft geen hersens.”
Daarmee verwees hij naar het leed van de 25 miljoen Russen die na het uiteenvallen van de Sovjet Unie in 1990 ineens in het ‘buitenland’ kwamen te wonen, daar waar ze van de ene dag op de andere een minderheid vormden.
Poetin: “Wij beschouwen internationale steun voor de eerbiediging van de rechten van Russen in het buitenland als een kwestie van groot belang, een kwestie die niet het onderwerp kan zijn van politieke en diplomatieke onderhandelingen. We hopen dat de nieuwe leden van de NAVO en de Europese Unie in het post-Sovjetgebied door hun acties hun respect voor de mensenrechten, waaronder de rechten van etnische minderheden, zullen tonen.”
Op oorlog uit zijnde partijen in het Westen wisten hiermee wat de achilleshiel van de Russen was: de Russische minderheden buiten Rusland.
Het binnenhalen van Oekraïne, een al decennia geleden geuite wens, zou de gewenste vonk in het kruitvat kunnen zijn. Immers het land kent ook nog een zeer actieve en openlijk opererende NAZI-fractie, die zich vooral in het Westen van Oekraïne ophoudt.
Met slimme CIA-operaties konden deze radicale en gewelddadige milities in worden gezet om het leven van de Russisch minderheden in onder meer de Donbass zuur te maken. Een ‘werkmethode’ die de CIA al talrijke malen in andere landen heeft ingezet.
Met de door de Amerikanen georganiseerde Maidan-staatsgreep in 2014, onder het mom van een volksopstand (zie andere voorbeelden in Georgië, Libië, Egypte, Syrië, Irak en Iran), werden deze onversneden NAZI’s onderdeel van de nieuwe Oekraïense regering. Het werd de start van het ontzeggen van alle rechten van de Russischtalige bevolking. Uiteindelijk zou het Oekraïense leger acht jaar lang een oorlog tegen het oosten voeren. NAZI-milities terroriseerden de bevolking. 14.000 mensen lieten hierbij het leven.
De MINSK-onderhandelingen, die zogenaamd vrede moesten brengen in het verscheurde land, werden door de NAVO gebruikt om een Oekraïense leger van 700.000 goed getrainde en bewapende manschappen op te bouwen. Deze onderhandelingen zouden dan ook het Bedrog van Minsk worden. Ondanks diverse Russische voorstellen om een oorlog te vermijden, zelfs een ver uitgewerkt vredesplan getekend door president Zelenski in maart 2022, kort na de inval van de Russen, werd door het Westen in de prullenbak gegooid: Boris Johnson kwam persoonlijk naar Kiev om Zelenski op het hart te drukken, gewoon de oorlog aan te gaan en niet te streven naar vrede.
Het veiligheidsdilemma
De NAVO wist dat als het steeds dichter naar de Russische grenzen zou optrekken, de Russen, met hun historische ervaringen met het Westen, ongerustig zouden worden. Een reactie kon niet uitblijven: het samentrekken van Russische troepen aan de grenzen met de NAVO-landen. Dit zou de NAVO het narratief verschaffen dat de Russen van plan zijn om Europese landen aan te vallen, wat leidt tot nog meer NAVO-troepen aan de Russische grenzen. Het ‘veiligheidsdilemma’ is geboren. De troepen aan beide zijden van de grens groeien en hun stellingname alerter. Eén incident en een volle oorlog is een feit.
De Tweede Wereldoorlog herhaalt zich, of zet zich voort. De Russen die februari 2022 met een beperkt leger de grens overtrokken en aanvankelijk geen partij leken voor het door de NAVO getrainde Oekraïense leger, herstelde zich snel, zoals ook Hitler in 1943 ervoer toen een legereenheid van ruim 1 miljoen manschappen bij Kursk genadeloos door de zich herpakte Russen werd verslagen.
Na vier jaar van misinformatie te hebben verspreid over Oekraïense vorderingen in het terugdringen van de Russen, dringt in het Westen eindelijk door dat de kaarten zijn geschud: Rusland is na vier jaar uitgegroeid tot de bovenliggende partij. Na alle misleidende ‘onderhandelingen’ van de regering Trump, die stuk voor stuk faalden of ook zo bedoeld waren, hebben de Russen de handschoen uitgetrokken en bombarderen Oekraïense infrastructuur 24/7 en door grote delen van het land.
“Ukraine is losing the war”.
Foreign Affairs, februari 2026
Het Oekraïnse leger is volgens berichten aan de verliezende hand. Dit stellen onafhankelijke analisten zoals oud-kolonel en militair adviseur van de Amerikaanse regering Douglas Macgregor, de Britse oud-advocaat, voormalig journalist in Moskou voor onder meer The Guardian Alexander Mercouris en Jeffrey Sachs, die menig president heeft (en nog) geadviseerd waaronder een aantal Russische zoals Boris Johnson, .
Het gezag hebbende Amerikaanse blad Foreign Affairs kopte vorige week: “Ukraine is losing the war”. Om er aan toe te voegen: “Oekraïne moet land voor vrede ruilen”.
Het is zeer opmerkelijk dat dit lijfblad van de machtige Amerikaanse Council of Foreign Relations deze onheilstijding publiceert, waar de meeste Westerse media nog de dromerijen van NAVO-baas Rutte publiceren als zou Oekraïne aan de winnende hand zijn. De oneindige kapitalen die van Brussel naar het corrupte en failliete Kiev vloeien verdwijnen in zwarte gaten en dragen weinig tot niets bij aan de slagkracht van het Oekraïense leger.
De oorlog in Oekraïne was volkomen onnodig als het Westen de veiligheidsbehoeften van de Russen had gerespecteerd. Er is weinig fantasie voor nodig als de Russen een militaire basis zouden openen in Mexico of op Cuba. De talrijke militaire en CIA-steunpunten in Oekraïne, de opbouw van een vijandig Oekraïens leger, het waren rode vlaggen voor een land dat haar enorme grenzen amper kan verdedigen.
Commentaar
Het negeren van de veiligheidsbehoeften van een land leidt van actie naar reactie naar escalatie. Aan het begin van deze keten stonden onmiskenbaar de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk. Het geklap en gevlag voor Oekraïne is dan ook hypocriet en getuigend van een ontbreken van de historische context.
De niet aflatende Europese en Nederlandse steun van Oekraïne en de haatcampagne tegen haar staatshoofd, geeft aan dat het ‘oude continent’ een vazal is van machtige krachten in Londen en Washington. Immers het huidige beleid van schelden en sancties schaadt Europa meer dan Rusland.
Naast de druk van buiten Europa, spelen ook corruptie en stuitende incompetentie van het ongekozen Brusselse leiderschap een belangrijke rol.
De militarisering van Europa, de toenemende censuur, democratie als theaterstuk, sancties tegen critici, 24/7 digitale surveillance van de bevolking, sloop van de energie- en voedselvoorziening en afbraak van de ooit bloeiende economie, zouden in een werkende democratie niet mogelijk zijn. We moeten dan ook vaststellen dat het huis van de democratie in verval is, en dat er voorlopig niemand opstaat om het verval te stoppen.
