We leven in een tijd van internationaal aan landen opgelegde transities. Het startschot van het Coronaproject waarbij toenmalig premier Rutte zei dat na ‘het virus’ Nederland nooit meer zou zijn als vóór het virus. Hij wist immers wat ons, en de rest van de Westerse wereld, te wachten stond.
In een recente brief aan de bewoners van het zorgcentrum Zuyderland in Sittard schrijft het ‘projectteam duurzaamheid’: “Landelijk groeit de aandacht voor het verminderen van dierlijke eiwitten in voeding. Ook Zuyderland sluit aan bij deze beweging, die onderdeel is van de Green Deal waarin overheid en ketenpartners samenwerking aan een toekomstbestendig voedselsysteem.” Met de introductie van ‘het nieuwe lentecyclus’, vandaag 9 maart, start de eerste stap in de ‘eiwittransitie’.
De brief is een mededeling. Ook het woordgebruik is PR-taal. “Het assortiment wordt verrijkt”. Daarmee doelt men op vleesvervangers en plantaardige desserts. Het zal het ‘projectteam duurzaamheid’ duidelijk zijn dat de oudere generatie (en nog heel veel van de jongere generatie) prijs stelt op vleesproducten, al is het maar omdat vlees zolang de mensheid bestaat, vast onderdeel uitmaakt van het voedselpakket.
In een toelichtende brochure over de Green Deal in de zorg wordt een onzinnige reeks beweringen van oorzaak en gevolg opgesomd. Zo zouden we met een “klimaatcrisis” van doen hebben die de “grootste bedreiging voor de volksgezondheid” betekent. Wetenschappelijk de grootste flauwekul. Ook zou “klimaatverandering” leiden tot “infectieziekten en hittestress”.
Mensen op hoge leeftijd zullen, als er al sprake is van opwarming van de aarde, dit niet meer meemaken. Deze mensen opzadelen met een morele last is bizar.
Commentaar
De eitwittransitie is wat op de achtergrond geraakt. Overschaduwd door een aanval op onze voedselproductie (boeren en vissers), het uitzetten van roofdieren, digitale surveillance van burgers, beperking vrijheden en burgerrechten, energieschaarste, hyperinflatie, oorlog en herbewapening. Het zal met het huidige beleid nog een hele toer worden om voor voldoende lokaal verbouwd voedsel te zorgen. Veel moet in de toekomst uit Latijns-Amerika komen. Nu al komen onze eieren uit Oekraïne, waar de voedselveiligheid geen prioriteit heeft, terwijl hier het ruimen van pluimvee geen einde neemt.
Misschien dat de directie van het zorgcentrum het ‘projectteam duurzaamheid’ duidelijk kan maken dat mensen in deze zorgsituatie aan niets mag ontbreken en dat ideologische vergezichten, te meer omdat deze op wetenschappelijk drijfzand zijn gebaseerd, aan de jongere generaties is voorbehouden. Ook al is het mijden van vlees ook onder veel jongeren niet populair.
