De extreme herbewapening van Europese landen moet de basis leggen voor een lang gekoesterde wens: een Europees leger en daarmee een militaire eenwording van de Europese Unie. Het omgekeerde lijkt te gebeuren: oude angsten voor een militair machtig Duitsland laaien weer op, alsof er geen Europese Unie is.
In Brussel trokken ze in de gangen van de Europese Commissie, waar bij wijze van spreken dagelijks pijltjes op een afbeelding van president Poetin worden geworpen, de flessen champagne open toen bekend werd hoe het economisch afglijdende Duitsland €100 miljard vrijmaakt voor haar herbewapening. Duitse Grondwet verbood echter om boven een vastgesteld plafond nieuwe schulden te maken en daarmee het begrotingstekort op te voeren.
Tot een dag voor de recente landelijke verkiezingen beloofde toen kanselierskandidaat Friedrich Merz dat onze zijn bewind er niet aan het schuldenplafond zou worden getoornd. De dag na de verkiezing van Merz als bondskanselier zag de wereld er voor Merz anders uit: hij veranderde de Grondwet zodat alle remmen losgingen. Geen beperkingen meer voor herbewapening.
Eindelijk dachten ze in het NAVO-hoofdkwartier, bij de Europese Commissie en in de Baltische Staten dat hiermee het Europese leger een stevige kern kon krijgen: Duitsland. Dat blijkt nu buiten de waard gerekend. Naast de opvlammende spanningen tussen Brussel en lidstaten Slowakije en Hongarije, beginnen nu ook de lidstaten Frankrijk en Polen zich te melden. Niet vanwege de energiepolitiek en de dolende immigratie, maar vanwege het opleven van de angst voor een te machtig, en zelfs herenigd, Duitsland.
Al in juni 2022 zei voorzitter van PiS-partij Jarosław Kaczyński dat hij niet wist of de Duitsers zich bewapenden tegen Rusland of Polen. Ook voormalig PiS-premier Mateusz Morawiecki waarschuwde toen voor ‘een terugkeer van de Duitse macht’. Een andere politicus van de partij voelde zich ‘ongemakkelijk’ toen hij hoorde dat Duitsland zich bewapende. Dit schrijft de Berliner Zeitung.
Ook in Frankrijk zijn waarschuwingen te horen over het Duitse bewapeningsprogramma. Vooral onder ‘radicaal linkse kringen’ wordt het verenigde en zich nu bewapende Duitsland gezien als een gecentraliseerde speler die een geheim plan volgt om anderen te onderwerpen. Toenmalig president van Frankrijk François Mitterrand zou bij de hereniging gezegd hebben, “ik hou zoveel van Duitsland, dat ik er liefst twee van heb”, daarmee suggererend dat hij niet blij was met de Duitse hereniging en weer een grootmacht in Midden-Europa en als buur.
De ten tijde van de hereniging bijna innige banden tussen Frankrijk en Duitsland, tussen François Mitterand en Helmut Kohl, leidde tot een meer hechte militaire samenwerking tussen beide landen. Samen werden zij de Duits-Franse as. Militair was Frankrijk toen de baas in de samenwerking. Duitsland was economisch de bovenliggende partij. En dit asymmetrische evenwicht versterkte de band tussen beide landen.
Nu Duitsland zonder beperkingen haar militaire begroting tot historische proporties opvoert, wordt die balans verbroken. Economisch gaat het beide landen niet meer voor de wind. Maar dat Duitsland nu militair de sterkste van de twee wordt, wekt onrust. Het evenwicht is verstoord.
De Franse president die regeert met minimale instemming van de bevolking, is niet bij machte om Frankrijk, dat toch al een exorbitante staatsschuld € 3,48 biljoen kent (schuldquote van 116%), om de Duitse geldmachine bij te houden.
Commentaar
De pan-Europese droom, die we al sinds de dertiger jaren van de vorige eeuw kennen, vertoont steeds meer barsten. Het behang van het Grote Denken bladdert af. Achter het krullende behang verschijnen oude Europese spoken, het échte DNA van het oude continent. Oost-Europa blijkt toch meer Slavisch te zijn dan het Brusselse machtscentrum zou willen. Het mengen en verwateren van nationale culturen door cultuurpropaganda en grootschalige immigratie is in de oosthoek van Europa duidelijk niet gelukt.
Hongarije en Slowakije blijken nu voor Brussel ‘lastpakken’ te zijn. Dan gaan alle registers open en zal de EU niet terugschrikken om je land met Brusselse propaganda te overspoelen. Als je geluk hebt. Anders grijpen de machtsorganen in in je verkiezingen. Gewoon, omdat zij die macht zich heeft toegeëigend.
Nu Duitsland haar band met de VS lijkt te verliezen, althans met de VS onder Trump, maar wel meedoet aan de oproep uit die hoek voor grootschalige herbewapening, komen herinneringen boven uit oude tijden. Met een extra defensiebudget van €100 miljard wil het land het grootste leger van Europa opbouwen. Dat zegt kanselier Merz. Weer een Duitse kanselier met machtsambities.
Ofschoon niet in de media vermeld, laat zich raden hoe in Moskou hierover gedacht wordt. Rusland verloor in de Tweede Wereldoorlog 26 miljoen levens aan de geweldsorgie van de Duitse legers in bezette gebieden. Bovendien zou de oorlog Europa definitief tot vazalstaat van de Verenigde Staten maken.
Die ene superstaat komt er niet. Zoveel is duidelijk. Het Europese DNA, de lijken in de kast, de spoken in de Europese hoofden, zullen hardnekkiger blijken dan de toch al verdachte Brusselse ideologie van een superstaat. Het is al geprobeerd, maar dat liep in 1945 uit op een smeulend continent.
Misschien kunnen we nog net voor een derde grote continentale oorlog tot het inzicht komen dat Europa een veelvolkeren continent is. Een rijkdom aan verscheidenheid in talen, cultuur, religies, gebruiken, landschap en architectuur.
De Brusselse eenheidswals moet tijdig tot stilstand worden gebracht, voordat het heel Europa als een culturele, maatschappelijke en economische eenheidsstaat de afgrond in drijft.
